แมวยิงฟัง

               หลายคนอาจจะสงสัยว่าฉันหายไปไหนมานาน ทุกๆปีเมื่อน้ำจากฟ้าเริ่มตกพื้นอย่างบ้าคลั่ง จะเป็นช่วงเวลาที่ฉันรักที่สุดในรอบปี ใครบอกเมืองไทยร้อน ตอนนี้แหละที่เมื่อไทยจะกลายเป็นสวรรค์ของคุณๆ อากาศที่เย็นสบาย สายลมที่พัดพาเอาละอองน้ำเย็นๆมาปะทะกับหน้า 

             ตลอดช่วงรับเร่งในชีวิต ช่วงนี้แหละจะเป็นช่วงพัก หายใจของคุณ หลายครั้งที่คุณต้องติดฝน ไปไม่ทันนัด ไปไหนไม่ได้ นั้นแหละ คือช่วงพักของคุณ เหมือนฝนจะคอยเตือนคุณว่าชีวิตเรายังมีเวลาอีกเยอะ หยุดสักหน่อยก็ได้ คุณเคยสังเกตไหมว่าภาพยนตร์รักหลายๆเรื่องมักมีฉากติดฝน ช่วงเวลาที่พระเอกจะได้อยู่กับนางเองนานๆ เหมือนฝนจะหยุดเวลาในชีวิตจริงของพอเขาเอาไว้ และแน่นอน เวลาที่คุณติดฝนอยู่นั้น คุณจะได้เจอใครบางคน คนที่คุณไม่รู้จัก และไม่มีโอกาสได้รู้จัก คุณจะได้อยู่ข้างๆเขาหรือเธอเป็นเวลานานๆ เหมือนจะเป็นช่วงความสุขที่เเบ่งปันความทุกข์กันและกันอยู่

            และช่วงนี้นี่เองที่ธรรมชาติจะสดชื่น ต้นไม้บางต้นก็เป็นเวลาของมันที่จะแทงยอกสูงขึ้น บ่้างก็เป็นเหมือนช่วงเวลาที่จะชุบชีวิตต้นไม้บางต้น ที่เจ้าของไม่เคยรดน้ำให้เลย และช่วงนี้เองที่ฉันมีความสุขสูงสุด เพราะพวกแมลงมันจะต้องระเห็ดหนีออกจากบ้านทุกครั้ง เพราะรังมันเปียก บางทีมันก็ออกมาเล่นไฟของพวกมนุษย์กัน และตอนนี้ก็ถึงคราวของพวกจิ้งจกตุ๊กแกได้รับประทานบุฟเฟ่แบบเติมไม่อั้นกันอย่างเอร็ดอร่อย ฮ่าๆๆๆ หัวเราะทีหลังดังกว่า เพราะเมื่อเจ้าพวกนั้นกินกันอิ่มแล้ว ฉันก็จะเป็นแมวผู้เขมิบพวกมันเอง

           หน้าฝนเป็นช่วงเวลาที่แมวยิงฟันรักที่สุดเลย 

ปล.ขอโทษนะอันนาออกจากบ้านมานาน ฉันขออกมมาเล่นน้ำฝนนานๆจะได้ไหม คิดถึงนะ ไอเพื่อนมนุษย์ 

                                                                                                                            -แมวยิงฟัน- 

                สวัสดีค่ะ ท่านผู้อ่านทุกท่าน หลายคนถามฉันว่าแมวยิงฟันเป็นใคร ฉันขอตอบทุกคนว่า ฉัน เป็น แมว แมวที่เคยยิงเจ้าฟันน้อยแสนสวย แมวที่กำลังนั่งเขียนบล้อกให้คุณๆท่านๆอ่านอยู่เนี่ย หลายคนอาจจะไม่เชื่อว่าฉันเป็นแมวไม่ใช่คน ฉันขอบอกทุกคนอีกทีค่ะ ว่าฉันเป็นแมว แมวที่ทำอะไรทุกอย่างๆที่คุณทำได้ แต่ฉันอาจจะไม่เหมือนแมวตัวอื่นๆสักหน่อย เพราะฉันไม่ใช่แมวที่ชอบแกล้งโง่เอาใจมนุษย์ เพื่อให้พวกมนุษย์คิดว่าตัวเองเป็นสัตว์ประเสริฐ ดีเลิศไปกว่าสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นๆ

                มาถึงตรงนี้แล้ว ถ้าคุณยังไม่เชื่อฉันอีกว่าฉันเป็นสิ่งทีชีวิตที่เรียกว่าแมว แล้วคิดว่าฉันเป็นไอ้มนุษย์ที่ชื่อว่าอันนาแล้วละก็ ฉันจะขอเล่าเรื่องราวชีวิตของฉัน เพื่อคุณจะกลับมาคิดใหม่ และรู้ได้แล้วว่าฉันเป็นแมว ไม่ใช่คน

                ฉันเกิดที่บ้าน โดยมีเจ้ามนุษย์หมอตำแยมาทำคลอดให้ ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าจะเกิดมายังต้องผ่านมือกระดากๆของพวกมนุษย์ด้วย เสียศักดิ์ศรีแมวชะมัด ฉันเป็นลูกตัวเดียวในท้องนี้  ความจริงก็มีพี่น้องอีก ๓ตัวนะ เป็นพี่หมดเลย พูดง่ายๆคือฉันเป็นน้องคนสุดท้อง ฉันตัวสีดำ สีดำคนเดียวในบ้าน ตัวอื่นเค้าสีอ่อนๆกัน แต่ฉันก็ไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก ก็แมวเหมือนกันละวะ

                 เมื่อฉันอายุเข้าตามเกณฑ์ที่มนุษย์เค้าตั้งไว้ให้ คุณนายและคุณแม่ก็ส่งฉันเข้าโรงเรียน ถือว่าเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงระดับหนึ่งในแวดวงแมวๆเลยทีเดียว ถึงแม้จะมีชื่อเสียงในแวดวงแมวแต่มนุษย์ก็เป็นเจ้าของอยู่ดี เมื่อเข้าเรียนฉันมักถูกครูมนุษย์ดุว่า บางทีก็ถึงขั้นตีเลยทีเดียว ฉันไม่เข้าใจเหมือนกัน กับการที่ฉันชอบวิ่งมันผิดตรงไหน และที่ฉันเบื่อที่สุดคือบทเรียนต่างๆที่ครูเขาสอนมา สอนให้ไหว้มนุษย์ จะสอนทำไมวะ ถ้ามึงน่านับถือกูก็จะไหว้มึงเอง เมื่อฉันไม่ไหว้เขา ฉันก็มักถูกว่า และอดกินขนมกลิ่นเหม็นๆ ที่พวกมนุษย์ผลิตขึ้นมาแล้วคิดว่าแมวจะชอบ ฉันขอบายล่ะตัวหนึ่ง เมื่อฉันเบื่อระบบการศึกษาที่สอนให้แมวหงอ สอนให้แมวกลัวคน สอนให้แมวไร้สมอง ฉันจึงขอแม่ลาออก ซึ่งแม่ก็ไม่ยอม แม่บอกว่าพี่ๆเขายังเรียนได้เรียนดีกัน เป็นไหมเมื่อถึงเวลาคุณนายมา พี่ๆเค้าก็จะได้กินขนมเยอะๆ อย่างนี้พี่ๆเค้าไม่อดตายหรอกลูก ฉันละไม่อยากจะเชื่อ ที่พวกพี่ๆเค้าทำที่แกล้งทำตัวเป็นมวโง่ ทำเป็นแมวน่ารัก ทำตามที่คุณนายสั่งทุกอย่าง โดยที่ตัวเองก็ไม่ชอบ ไม่มีความสุข ฉันละไม่เข้าใจพวกเขาจริงๆ จะทำอย่างนั้นไปเพื่อแลกอาหารเหม็นๆเหล่านั้นไปทำไม ศักดิ์ศรีลูกแมวหายไปไหนกันหมด

                เมื่อแม่ไม่ห้ฉันลาออก ฉันที่ไม่อยากจะกลับไปที่นั้นอีกแล้ว ไม่อยากกลับไปหามนุษย์น่าโง่ที่คิดว่าตัวเองเก่งอีกแล้ว ฉันจึงหนีออกจากบ้าน กลายเป็นเหล่าแมวเพนจร ที่น่ายกย่อง ในศักดิ์ศรีแมว ที่ไม่แกล้งโง่เป็นไอ้ลูกหง่างติดตีนคน

                 ฉันเป็นแมวพเนจร ที่คอยจับหนู จับปลากินเอาข้างๆถนน วันไหนเซ็งๆก็ไปจับจิ้งจกมากิน เอามาปรุงสักนิดเพื่อจะได้ดับกลิ่นคาว แค่นี้ก็มีความสุขแล้ว ไม่ต้องง้อใคร ไม่ต้องแกล้งโง่ไปวันๆ

                  และแล้วฉันก็มาเจออันนา เพื่อมนุย์ของฉัน เจอโดยบังเอิญนั้นแหละ  อันนาเป็นมนุษย์คนแรกที่ฉันกล้าเรียกอย่างเต็มปากเต็มคำว่า เพื่อน อันนาเป็นมนุษย์คนเดียวที่คุยกันได้ เพราะมนุษย์คนอื่นๆชอบตกใจเวลาฉันพูด ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะตกอกตกใจอะไรกันนักหนา ทำกับมนุษย์เป็นสัตว์ชนิดเดียวที่พูดได้อย่างนั้นน่ะ จะบอกให้นะ สิ่งมีชีวิตทุกตัวก็พูดได้ทั้งนั้นแหละ แต่แค่มันแกล้งทำเป็นโง่เพื่อให้ไอ้มนุษย์โง่ๆอย่างคุณ คิดว่าตัวเองฉลาดที่สุดไง

                   ฉันทำทุกอย่างได้เหมือนคุณนั้นแหละ เพราะฉะนั้นเชื่อได้แล้วว่าฉันเป็นแมว

                 สวัสดีค่ะ ท่านผู้อ่านทุกท่าน หนูชื่อฟันค่ะ ฟันซี่ขาวๆในปากของคุณไงค่ะ เปิดช่องให้ฟันของคุณมาทักทายหนูหน่อยค่ะ อ่าๆ นั้นแหละค่ะๆ ยิ้มกว้างๆเลย และมาช่วยขยับฟันให้ funกันไปเลย คุณอยากจะให้หนูว่า funก็ได้นะคะ แต่ไม่เอาฟัน-โอนะ กินแล้วอ้วน

                   ที่หนูมาในวันนี้ หนูมีเรื่องอยากจะขอความช่วยเหลือน่ะค่ะ ไม่นานมานี้เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับหนู เป็นเรื่องร้ายจนหนูไม่อยากจะจำ แต่ไม่ว่าอยากไรหนูก็ลืมมันไม่ได้เสียที คงเป็นเพราะรูใหญ่ๆ โบร๋ๆ สีดำกลางตัวนี้หละมั้งคะ เห็นรูนี้ทีไรภาพเหตุการณ์ครั้งนั้นก็ผลุดขึ้นมาจากความทรงจำทุกที นานวันรูดำๆเหล่านี้ยิ่งมีมากขึ้นทุกที มากขึ้นเรื่อยๆ

                    เรื่องมีอยูว่า วันหนึ่งในระหว่างที่หนูกำลัง ขยับตัวขึ้นๆลงๆ กระแทกกระทั้นกับเพื่อนฟันซี่อื่นๆอย่างสนุกสนาน ในช่องปาก อันเหม็นหื่นของเจ้าแมวจอมตะกระอยู่นั้น ระหว่างที่บดก้างปลาที่เจ้าแมวไปรื้อมาจากกองขยะสักกองแถวๆบ้านนั้น มีเสียงดังประหลาดเกิดขึ้น เสียงที่หนูไม่เคยได้ยิน เสียงที่น่าหลงใหล เสียงที่ทำให้โรคนี้สดใส แต่หนูได้ยินไม่ค่อยถนัดเลย คล้ายกับว่าเสียงนี้เกิดในที่ๆห่างไกล หนูหันไปถามพี่เคี้ยวซี่โตว่า เสียงไพเราะนี้มันคือเสียงอะไร พี่เขี้ยวมองมาทันหนูแล้วยิ้ม บอกว่าเสียงที่หนูได้ยินอยู่นั้นคือเสียงแห่งความสุข เขาเรียกกันว่า "เสียงหัวเราะ" หนูนึกหลงรักเจ้าเสียงหัวเราะนี้เสียแล้ว เจ้าเสียงหัวเราะค่อยๆดังขึ้นๆ ราวกับว่ามันค่อยๆเคลื่อนตัวมาใกล้ๆพวกเราอย่างไรอย่างนั้น เสียงนั้นใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เสียงค่อยๆดังขึ้นๆ คราวนี้หนูได้ยินเจ้าเสียงหัวเราะนี้ได้อย่างชัดเจนแล้วค่ะ ชัดมากด้วย เสียงนี้ช่างไพเราะเสียจริง

                      ระหว่างที่หนูกำลังเพริศเพลินกับเสียงแห่งความสุขนี้อยู่นั้น เปรี้ยง!!!!!!!! หนูโดนยิง!!! เจ้าแมวทรยศนั่นยิงหนู และแถมยังทำเสียงหัวเราะแห่งความสุขนั้นมาใส่อีก หนูจะไม่ขอว่าไอ้แมวทรยศตัวนี้ที่หนูคอยบดอาหารให้มันรับประทานอยู่ทุกมื้อเชื่อวัน เพราะหนูเข้าใจมัน มันมาขอโทษหนูหลังจากมันอัดกระสุนลูกใหญ่ใส่กลางตัวหนู มันบอกว่ามันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ที่ยิงหนู มันบอกว่ามันพยายามควบคุมตัวเองแล้ว แต่สถานการณ์มันพาไป มันบอกว่ามันโดนบางสิ่งบางอย่างครอบงำ สิ่งๆนั้นน่ากลัวมาก เพราะมันไม่สามารถควบคุมสิ่งนั้นได้ สิ่งๆนั้นจะค่อยๆแทรกซึม และ แทรกซอนเข้ามาในตัวมัน มันเรียกสิ่งๆนั้นว่า "ความสุข"

                     เจ้าแมวทรยศบอกฉันว่า สิ่งที่เรียกว่าความสุขนี้เอง ที่กระตุ้นต่อมๆหนึ่งในร่างกายมัน หนูก็จำชื่อไอ้ต่อมนี้ไม่ได้ด้วยสิ เจ้าแมวมันบอกหนูว่า ต่อมๆนี้จะหลั่งสารๆหนึ่งชื่อว่า เอ็นโดฟิน สารนี้น่ากลัวมาก เพราะเมื่อสารนี้หลั่งไปทั่วร่างกายแล้วเราจะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เจ้าแมวเองก็เหมือนกัน มันบอกว่าทุกๆคนที่โดนสารนี้นั้น จะเกิดอาการประหลาดคือ มักจะยิงฟันตลอดเวลา ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย

                       เหตุนี้แหละ ที่หนูโดนยิงเข้าอย่างจังกลางตัวขาวๆ นวลๆ อวบๆของหนู สิ่งที่หนูอยากให้พวกคุณช่วนั้นคือช่วยหาเสื้อกันกระสุนแห่งความสุขให้ฟันน้อยๆอย่างหนูใส่ที เมื่อโดนยิงทีไร หนูก็จะมีความสุขไปด้วยตลอด เพราะฉะนั้นขอแค่โดนยิง แต่ไม่ให้มีรูดำๆได้ไหม!!!

                        ขอโทษนะคะ ที่ต้องรีบไป เพราะตอนนี้เจ้าแมวมันเริ่มเร็งมาทางหนูแล้ว ขอรีบไปหาเสื้อกันกระสุนมาใส่ก่อน เดี๋ยวตัวจะพลุนเอาเสียเปล่าๆ เพราะแมวตัวนี้มันชอบยิงฟันมากๆเลยค่ะ

                                                                                                ขอบคุณนะคะ,ฟันน้อย

edit @ 21 Apr 2008 09:34:39 by แมวยิงฟัน